weblog-header-1280x376.jpg

ژوئن 9, 2018
بهرام پورشهبازی متولد ایلام و ساکن تهران است. او دارای مدرک تحصیلی دیپلم و عکاسی را  از سال  ۱۳۸۵ به صورت خودآموخته شروع کرد و از سال ۱۳۹۲به صورت جدی این رشته را دنبال میکند
وی علاقه خاصی به سبک سیلوئت و عکاسی از منظره دارد

آشنایی و علاقه شما به سیلوئت از کجا شروع شد ؟

عکاسی سیلوئت (ضد نور) تکنیکی در عکاسی است که با قرارگیری نور در پشت سوژه تنها شکل کلی تصویر در عکس نمایان می شود. این روش زیبایی فوق العاده ای را ایجاد می کند و بهترین زمان برای عکسبرداری در این سبک هنگام غروب یا طلوع است، چون خورشید را به سطح زمین نزدیک تر نشان می دهد و کنتراست یا تضاد نوری بالایی ایجاد می شود
همیشه محسور عکسهای سیلوئیت عکاسان دیگر بودم و به دلیل علاقه فراوانی که به این سبک عکاسی، لحظه طلوع و غروب خورشید و گرمی رنگهای آن داشتم تمرکزم را روی این سبک گذاشتم.

چگونه به عکاسی علاقه مند شدید؟ و آیا غیر از عکاسی گرایشی به هنرهای دیگر هم دارید ؟

هنر را دوست دارم. فیلم، عکس، نقاشی، موسیقی و … همه قشنگند و به طریقی روح را نوازش می دهند. ولی گاهی که خیلی با خودم خلوت می کنم می بینم عکس شعری دارد که گاه در یک رمان چند جلدی هم به راحتی پیدا نمی شود .

از آنجایی که به صورت خود آموخته به این هنر روی آوردم بنابراین همیشه سعی کردم با جستجو مطالب آموزنده در سایت های ایرانی و خارجی مربوط به این رشته دانش و اندوخته خود را بالا ببرم و بیشتر مطالعه و تمرین میکنم.

 

تاثیرگذارترین کتابی که در زمینه عکاسی و سیلوئت مطالعه کرده اید چه کتابی بوده ؟

چشم عکاس نوشته مایکل فریمن که در مورد بررسی ، طراحی و ترکیب بندی در عکاسی است.

الگوی شما در سبک عکاسی سیلوئت کیست ؟

سبک عکاسی هری کلاهان رو دوست دارم

اما در مورد عکاسی سیلوئت از کسی تبعیت نمی کنم چون سوژه های عکاسی من اکثرا نشات گرفته از تصوراتم می باشند که بیشتر اوقات برای ثبت آنها زمان های زیادی را انتظار می کشم و گاهی نیز سوژه های مختلف را کنار هم قرار داده تا آن تصویر را ثبت نمایم

من روزهای زیادی را برای عکسبرداری از طلوع یا غروب خورشید سپری کرده ام و به دلیل وسواس در انتخاب سوژه همیشه کار برایم کمی سخت میشود. سوژه های عکاسی من اکثرا نشات گرفته از تصوراتم می باشند

در خلق آثارتان از تکنیک فوتومونتاژ هم استفاده کرده اید؛ برای ایده ای که در ذهن دارید المان ها را عکاسی میکنید یا با المانهایی موجود ایده ای را اجرا میکنید ؟

من در بعضی از عکسهایم از تکنیک منیپیولیشن استفاده میکنم بیشتر سعی میکنم از عکسای خودم که در آرشیو دارم استفاده کنم در بعضی عکس ها که امکان استفاده از استایل خاصی که مربوط به داستان عکس باشد و در دسترس نباشد از این سبک استفاده میکنم که متاسفانه بعضی از مخاطبین این تکنیک را رد میکنند در صورتی که هر نوع فعالیت روی عکس بخصوص ادیت و ویرایش یک نوع خلاقیت به حساب به شمار می رود که نیاز به مهارت کافی دارد متاسفانه همه با شنیدن کلمه فتوشاپ ذهنیت مناسبی از عکس ویرایش شده ندارند در صورتی که هر عکس نیاز به ویرایش و ادیت مناسب خودش را دارد و این خود به مهارت کافی نیاز دارد.

 

 اولین عکسی که ثبت کردید چه عکسی بود ؟

من بعد ها در مورد تایم طلایی در عکاسی و ساعت مناسب غروب و طلوع خورشید نتایج بهتری به دست آوردم که روند و حتی تن رنگی عکس ها نیز تغییر کرد

نارنجی ، دلپذیر ترین و آرامش‌بخش ترین رنگی است که با آن زندگی می کنم

و نیز این تجربه را به دست آوردم  که طلوع، گرمتر و دلپذیر تر از غروب است و بیشتر سعیم بر آن بود از طلوع عکاسی کنم

این عکس هنگام طلوع ثبت شده

تقریبا سه سال از شروع عکاسی سیلوئت میگذشت که این عکس در زمان طلوع افتاب و در کویر زیبای ابو غویر ایلام ثبت کردم  و این نیز اسب یکی از صحرا نشینان بود.

به ذهنم رسید که میتواند سوژه جالبی باشد و ساعتی قبل از طلوع با قرار گیری در جای مناسب و قرار دادن سوژه در مکان مناسب توانستم این عکس را ثبت کنم.

 

داستان شکل گیری اولین عکس فتومونتاژ شما چگونه بوده است ؟

بعضی مواقع برای کامل کردن داستانی که پشت عکست نهفته است نیاز به سوژه هایی داری که دستیابی به آنها آسان نیست در آن لحظه بود که تصمیم گرفتم تکنیک فتومونتاژ را بصورت حرفه ای یاد بگیرم تا بتوانم برای تکامل عکسایم از آن  استفاده کنم

این اولین عکس فوتومونتاژ من است

قصد داشتم تضاد بین آرامش اسب و خشن بودن آسمان را به تصویر بکشم که یک حس دو گانه گی در ببیننده رخ دهد

و این نیز از جدیدترین کارهای مونتاژ شده ام است.

مشخصه های یک عکس سیلوئت خوب چیست ؟

داستان عکس،جاگیری مناسب سوژها ،کادر بندی

عکاسی سیلوئت یعنی قرار دادن سوژه تاریک روبروی پس زمینه روشن؛ سوژه مورد نظر به گونه‌ای در قاب نقش می‌بندد که به نظر یک سایه تاریک است.

 

بیشتر عکس‌های سیلوئت ، در برابر آفتاب یا پس زمینه‌ای که با یک نور شدید روشن شده است ثبت می‌شوند. برخی از سیلوئت‌ها نیز در زیر آب ثبت می‌شوند. سوژه اصلی به طور کلی تیره شده و تنها محدوده و مرزهای جسمی‌اش، آن را از پس زمینه جدا می‌کند.

عکاسی سیلوئت، تکنیک فوق‌العاده‌ای برای نمایش راز‌آلود و در عین حال باشکوه یک سوژه به شکلی ساده نمایانه و تنها با ارائه شکل کلی سوژه است. نکته‌ای که در مورد عکس سیلوئت وجود دارد این است که در این تکنیک مشخصات سوژه به صورت کامل نمایان نمی‌شود، بلکه با ارائه قسمتی از مشخصات سوژه، ساخت بقیه جزئیات آن به تخیل مخاطب واگذار می‌شود..

از نظر شما عکس چیست ؟

عکس تجسم خلاقانه ذهن یک شخصه که حس حال درونیش را به تصویر میکشد هرعکس میتواند بیانگر شخصیت خالقش باشه

عکاس هم خالق ثبت زیبایی های است که ما در طول زندگی مان کمتر به آن توجه میکنیم

 

برای دیدن و خرید عکس های پورشهبازی اینجا کلیک کنید

 

 

 

 


weblog-futured-hadi9-1280x376.jpg

مارس 18, 2018

گفت و گوی رنگیتر با هادی دهقان پور از عکاسان موفق کشور

هادی دهقان‌پور، متولد 1359 در زاهدان، دارای مدرک کارشناسی عکاسی و کارشناس ارشد مترجمی زبان انگلیسی مدت 12 سال است که به هنر عکاسی مشغول است.

او عضو فدراسیون جهانی هنر عکاسی، عضو شورای آموزش و پژوهش انجمن سینمای جوانان ایران، عضو هیئت‌مدیره انجمن عکاسان سبزوار و به عنوان مدرس عکاسی و ویرایش عکس مشغول به فعالیت است.

وی همچنین به‌عنوان خبرنگار با روزنامه‌های خراسان، آفرینش، فرهیختگان و خبرگزاری‌های آنا و ایسکانیوز همکاری دارد.

 

شروع عکاسی ات از کجا کلید خورد و چطور عکاسی را ادامه دادی؟

از دوران دبیرستان، به عکاسی علاقه مند شدم. پدرم بسیار به عکاسی و سفر علاقه داشت اما در مورد عکاسی اطلاعات کافی نداشت. این بود که مسئولیت عکاسی از اتفاقات سفر و مناظر مختلف و عکس‌های خانوادگی را به من واگذار کرد. از آنجا بود که احساس کردم به این فن و هنر علاقه‌مندم. بعدها با استخدام در حوزه ارتباطات رسانه‌ای دانشگاه آزاد اسلامی، این رویه جدی‌تر شد و با علاقه‌ دوچندان به آن پرداختم. اکنون پس از گذشت 12 سال، حسابی با آن خو گرفته‌ام و حداقل هفته‌ای دو تا سه بار عکاسی می‌کنم. ژانر مورد علاقه‌ام عکاسی کارگردانی‌شده است. با این حال از سایر سبک‌ها مثل عکاسی طبیعت، معماری و مستند اجتماعی نیز غافل نمی‌شوم.

چه چیزی باعث شد که به این ثبت عکس‌های کارگردانی‌شده روی بیاورید؟

اوایل علاقه زیادی به عکاسی لنداسکیپ داشتم. پس از مدتی احساس کردم حرف‌ها، دغدغه‌ها و داستان‌هایی در قالب عکس برای عرضه دارم. اتفاقاتی که شاید هرگز در زندگی روزمره رخ ندهد و یا لااقل دور از انتظار است.

دغدغه‌هایم  بیشتر حول مشکلات جامعه، اتفاقات و رویدادهای اجتماعی و سیاسی بود. سعی می‌کردم در قالب عکس، نقدم نسبت به یک رویداد را ابراز کنم.

در ابتدا با مشکلات زیادی از جمله ناپختگی ایده‌ها، نحوه تکمیل‌ کردن، اجرا و پردازش‌شان مواجه بودم. از طرف دیگر برخی ایده‌ها چندان مورد توجه منتقدان قرار نمی‌گرفت. اما به تدریج توانستم ایده‌های اولیه را تکمیل، اجرا و به ثمر برسانم.

معمولاً وقتی ایده‌ای به ذهنم می‌رسید، تصور اولیه‌ ام بسیار کمال‌گرا بود. اما به تدریج متوجه شدم از ایده تا اجرا راه نسبتاً طولانی‌ای در پیش دارم. برای اجرای برخی ایده‌ها، بایستی لوازم و تجهیزات تهیه می‌کردم و در برخی عکس‌ها بایستی از حضور سوژه‌های انسانی متناسب بهره می‌بردم که گاهی اوقات، یافتنش سخت بود.

در کارهایت از مونتاژ هم استفاده میکنی ؟ 

سعی میکنم تا جایی که امکان دارد، از مونتاژ پرهیز کنم و کارهایم را به صورت مستند انجام دهم. اما گاهی پیش می آید که نیاز به مونتاژ دارم و از آن استفاده می‌کنم. در این زمینه، تعصبی نسبت به استفاده یا عدم استفاده از فتومونتاژ ندارم، بلکه برایم اجرای بهتر ایده است که اهمیت دارد.

 

اولین عکستان که در این سبک بازخورد زیادی نداشت چه عکسی بود و ایده عکس در مورد چه موضوعی بود؟

این عکس از نخستین عکس‌هایم در شاخه مفهومی بود، اما بازخورد مناسبی نداشت. ایده اش اشاره‌ای ضمنی دارد به نکوهش خودبینی و غرور کاذب انسان‌ها که جز خودشان، هیچکس دیگری را نمی‌بینند. این انسان‌ها انگار دور خودشان دیواری از نادانی می‌کشند و همه را از خودشان طرد می‌کنند. به‌عنوان مثال اگر در تلویزیون می‌نگرند، در آن نقشی، جز خود نمی‌بینند!

به تدریج بازخوردها بهتر و بیشتر شد و من هم تلاش کردم کارهایم را کامل‌تر و دقیق‌تر ارائه بدهم.

 

در عکس خسروان انگیزه اصلی ام نشان دادن عبادت بر زمین غصبی بود. زمین سیاهی که متعلق به ما نیست.

علاقه‌مندم روایت عکس‌هایم قدری پیچیدگی داشته باشد و برداشت‌های مختلفی از آن‌ها ‌شود. این تعدد برداشت را می‌پسندم و نمی‌خواهم ذهن مخاطبانم را صرفاً درگیر دغدغه ذهنی خودم کنم.

 

 

موضوعی که برایم مهم است، این است که هنرم بتواند کمک کند، راهگشا باشد و تلنگر بزند.

 

 

این عکس کارگردانی‌شده است و در آن به دنبال نشان دادن امید برای رسیدن به هوای پاک و زندگی بدون دود و دخانیات بودم. عکاس در این عکس با چیدمانش فریاد می‌زند: ما انسان‌های بالغ، در عین داشتن آگاهی‌، در حال آلوده کردن محیط زندگی‌مان هستیم. در حالی که به آثار مخرب آلودگی محیط زیست و دخانیات واقفیم و در ظاهر، آن را از زندگی‌مان دور می‌کنیم، اما غافلیم از اینکه آن بیرون، دختری و طبیعتی و زندگی‌ای در حال نفس کشیدن است. در شیشه، دورنمایی از شهر دیده می‌شود. یعنی این اتفاق در جامعه شهری و در فضایی کاملاً ملموس و باورپذیر در حال وقوع است.

از بین عکسهایی که در این چند سال گرفته ای عکس مورد علاقه ات کدام است ؟

این عکس روایتگر دوران معاصر است. جنگی که اتفاق افتاد و امروز تبدیل به یک خاطره شده. دختری دم بخت که در آن زمان رخت عروسی بر تن کرد و سپس همسرش راهی جبهه شد و به شهادت رسید و عروس برای همیشه در همان لباس ماند و آرزوی کودکی که در نطفه جان باخت و اکنون همچون رؤیایی دست‌نیافتنی، از خاطر پیرزن می‌گذرد. دختر انگار خیال و تصوری است از خوشبختی که الان دیگر وجود خارجی ندارد. و البته همه اینها  در فکر پیرزن اتفاق می‌افتد.

تا کنون چه کتابهای عکاسی مطالعه کرده اید؟

معمولاً کتابهای پایه را مطالعه کردم و بهترین کتاب در این زمینه را همان کتاب معروف فن و هنر عکاسی آقای میرهادی شفائیه می‌دانم. سایر کتاب‌هایی که تاکنون مطالعه‌ کرده‌ام:

  • نقد هنر تری برت
  • ترکیب‌بندی در عکاسی هارالد مانته
  • فرهنگ عکاسی اسماعیل عباسی
  • ذن عکاسی پل مارتین لستر
  • و درباره عکاسی بیل جی و دیوید هورن

اما معمولاً بیشتر عکاسی کردم تا مطالعه…

 

تا کنون در چه جشنواره هایی شرکت کرده ای ؟

یکی از گرایش های مورد علاقه ام شرکت در جشنواره‌هاست و در این راه، تاکنون موفق به کسب 60 عنوان مقام ملی و بین‌المللی و 400 عنوان راه‌یابی به جشنواره‌های داخلی و خارجی شده ام.

از آخرین رتبه های ملی و منطقه‌ای ام

  • شایسته‌ی تقدیر هیئت داوران دومین مسابقه‌ سراسری عکس عاشورایی- مشهد- آبان 94
  • مقام دوم و راه‌یابی 3 عکس به دومین سوگواره‌ سراسری عکس عاشورایی- بیرجند- آذر 94
  • مقام دوم و دریافت تندیس نخستین مسابقه‌ سراسری عکس «آب»- تهران- اسفند 94
  • شایسته‌ی تقدیر هیئت داوران سومین جشنواره‌ ملی عکس «تعاون»- تهران- مرداد 95
  • مقام سوم مسابقه‌ی سراسری عکس حمل‌ونقل جاده‌ای «رهسپار»- شهرکرد- آذر 95
  • مقام سوم و دریافت تندیس نخستین جشنواره‌ ملی عکس «زن، خانواده و رسانه»- تهران- دی 95
  • مقام دوم، دریافت تندیس و راه‌یابی 2 عکس به مسابقه ملی عکس «آن سوی واقعه»- اهواز- آذر 96

و مقام های بین المللی ام هم :

  • مقام نخست مسابقه‌ «پرواز رنگ‌ها» دومین فستیوال «شش‌ هفته ‌با هنر ایران»- کانادا- شهریور 91
  • مقام سوم، دریافت تندیس لنز برنزی و راه‌یابی 3 عکس به سی‌وچهارمین جشنواره‌ بین‌المللی عکس کنوکه- بلژیک- اسفند 90
  • چهره‌ منتخب نخستین نمایشگاه بین‌المللی عکس «جهان در رمضان» جشنواره‌ هیپا- امارات‌- مرداد 91
  • مقام نخست بیستمین نمایشگاه بین‌المللی قرآن کریم- تهران- مرداد 91
  • مقام دوم نخستین مسابقه‌ بین‌المللی عکس «ایرانی‌بودن»- اتریش- بهمن 94

به نظرت نقد عکس چقدر میتواند به پیشرفت عکاسان کمک کند ؟

نقد میتواند نگاه عکاس را بسط دهد. از نقد نه به اندازه مشق بصری و فعالیت عملی، اما به عنوان عنصری تأثیرگذار می‌توان یاد کرد.

در این شاخه، نکته‌ای که اهمیت پیدا می‌کند، تاب تحمل نقد است. همه این کشمکش‌ها برمی‌گردد به اینکه تا چه میزان شناخت درستی از نقد داشته باشیم. هم منتقد باید در بیان دیدگاهش آگاهانه عمل کند و هم صاحب اثر بایستی این ظرفیت نقدپذیری را قبل از ارائه اثرش، در خود بوجود آورد.

نقد سلیقه‌ای، همیشه باعث ایجاد اصطکاک بین صاحب اثر و منتقد شده. اینکه ما حق داریم در مورد عناصر عکس و تأثیرشان بر مخاطب صحبت کنیم، یک موضوع است و اینکه ما اگر جای عکاس بودیم، چنین و چنان می‌کردیم، موضوعی دیگر.

 

الگوی عکاسی هادی دهقان پور کیست ؟

از قدیمی‌تر ها بخواهم بگویم، قطعاً ژیلبر گارسن، بهترین گزینه است که می‌توانم از وی نام ببرم.

از عکاس‌های معاصر خارجی تأثیرگذار در سبک عکاسی کارگردانی‌شده که کارهایش را می‌پسندم نیکلاس برونو است. و از عکاس های معاصر داخلی، کارهای خانم‌ها گوهر دشتی و آزاده اخلاقی را بسیار دوست می‌دارم.

به عنوان یک داور و مدرس عکاسی ، برای عکاسایی که تازه شروع کردن چه توصیه ای داری ؟

اینکه بیشتر از آنکه سخن بگویند، عکاسی کنند. ما عکاسی را یاد می‌گیریم تا به وسیله آن حرف بزنیم و ارتباط برقرار کنیم. آفت عکاسی، غرور و خودبزرگ‌بینی است. مادامی که از این آفات دوری کنند، پیشرفت‌شان حتمی است. در غیر این‌صورت دچار سکون و افت تدریجی خواهند شد.

هادی دهقان پور در شبکه های مجازی:

اینستاگرام

کانال تلگرام

پروفایل سایت 1x 


mokhtrai-1280x687.jpg

اکتبر 22, 2017

مهدی مختاری یکی از عکاسان خلاق و موفق در ژانر پرتره در کشور است.

مهدی در خانواده ای هنری به دنیا آمده است. پدرش نوازنده سه تار است و مادرش نیز نقاش.

زندگی در یک خانواده هنری، تاثیر بسزایی در وجود او گذاشته و باعث شده روح او غرق در هنر باشد.

او از داستان عکاس شدنش برایمان میگوید:

 

 

 

آشنایی ات با عکاسی چگونه بود و از کجا شروع شد ؟ 

من حدود ۲۰ سال هست که مشغول کار پوشاک هستم و به واسطه شغلم سفرهای خارجی زیادی رفته ام و هر جایی هم که میرفتم حتما سری به باغ وحش آنجا میزدم. فکر میکنم سال ۲۰۰۸ بود که در یکی از سفرهای کاری که به چین داشتم در یکی از باغ وحش های گوانگجو با گردشگران ژاپنی که مشغول عکاسی از حیوانات بودند مواجه شدم و از همانجا بود که عکاسی و نحوه کار آنها با دوربین برایم جالب شد و البته  بیشتر مکانیزم و ساختار داخلی دوربین مرا جلب کرد. البته من هم یک دوربین کامپکت کوچک داشتم و سعی میکردم با همان دوربین خودم عکاسی کنم اما عکسهایم با تصوراتم فاصله داشت. با این حال سعی میکردم مدام تکرار کنم و عکس بگیرم.

 

چطور عکاسی را ادامه دادی و از کجا مسیرت را جدی تر دنبال کردی ؟

سفرهای متعدد عکاسی و سفر به روستاها، ارتباط برقرار کردن با مردم روستایی برام خیلی خوشایند بود، چون تا آن زمان من روستا را از نزدیک لمس نکرده بودم و اینکه داشتم یک سبک زندگی جدیدی را به واسطه یک علاقه هنری تجربه میکردم خیلی برای من دوست داشتنی بود. گرچه تا آن موقع هنوز هم عکسهایم با تصوراتم فاصله داشت. اما مایوس نمیشدم و تورهای عکاسی زیادی را شرکت میکردم و سعی میکردم وقت آزادم را با عکاسی پر کنم.

 

چطور توانستی سطح عکسهایت را بالا ببری ؟

من هیچ کلاس عکاسی شرکت نمیکردم و تنها در خلال همین تورهای عکاسی که عکس های بقیه همسفر ها را میدیدم، از نحوه کادربندی گرفته تا بقیه اصول عکاسی سعی میکردم من هم عکسهای مناسب تری بگیرم، عکس دیدن به من مثل هر عکاس دیگری خیلی کمک کرد. مخصوصا اینکه در تور کرمانشاه یکی از دوستان، سایت عکاسی ۱x را به من معرفی کرد .

دائما در حال یادگیری بودم، سعی میکردم با عکس دیدن و عکس گرفتن، مطالعه و با تمرین های مداوم کیفیت بصری عکسهایم را بالا ببرم.

از دیدن عکسهای ۱x خیلی لذت میبردم، عکسهای این مجموعه خیلی در نوع نگاه من تاثیر گذاشت .اینها چند نمونه از عکسهای کردستان هستند.

چطور شد که عکاسی پرتره را انتخاب کردی ؟

با دیدن عکسهای پرتره  بود که من به عکاسی پرتره هم علاقه مند شدم. گرچه هنوز عکاسی مستند هم انجام میدادم اما به واسطه مشغله زیاد کاری کمتر وقت میکردم به شهرستانها بروم.

به همین خاطر شروع به مطالعه و یادگیری عکاسی پرتره کردم و عکسهایی که میگرفتم را به اشتراک میگذاشتم.

عکاسی فشن را دوست داشتم و یا دیدن عکسهای پرتره عکاسان روسیه خیلی برایم آموزنده بود و البته زیبا؛ چون روس ها در سبک خودشان واقعا استاد هستند.اما من تصمیم گرفته بودم عکسهایم متفاوت باشد.

مدام پرتره های متفاوتی را عکاسی میکردم و برای ۱x ارسال میکردم اما تایید نمیکردند تا اینکه بالاخره یکی از عکسهایم پابلیش شد. در واقع این سایت به من مسیر داد تا بدانم در چه سبکی میتوانم موفق باشم و حالا در همین سبک که مورد تایید قرار گرفته بوده سعی میکردم کمی هم تغییرات چاشنی عکس ها کنم.

تا اینکه حتی یک بار به عنوان عکاس هفته ۱x هم انتخاب شدم و با من مصاحبه کردند که این اتفاق برایم خیلی خیلی مهم بود.

 

” سبکی که خیلی دوست دارم عکاسی جنگ هست، شاید خیلی هم به سبک عکاسی من مرتبط نباشد اما به شدت علاقه مندم که بروم و از مناطق جنگی عکاسی کنم. “

 

در جشنواره متعددی موفق به کسب مقام شده ای. جشنواره ها را از کجا شروع کردی؟

یکی از دوستان جشنواره های بین المللی عکاسی را به من معرفی کرد و من هم سال ۲۰۱۶ بود که شروع به شرکت در جشنواره های فیاپ کردم. اول امتحانی چند فریم عکس برای یکی از جشنواره های فیاپ فرستادم و وقتی دیدم عکسهایم به سطحی رسیدند که در یک رقابت جهانی حرفی برای گفتن دارند ،مسابقات بیشتری را شرکت میکردم. و توانستم مقام های زیادی را به دست بیاروم.

 

در چه جشنواره هایی به موفقیت رسیده ای ؟

من جشنواره های زیادی را در کشورهای مختلف شرکت کردم، جشنواره کودکان روسیه، ال آرژانتینو آرژانتین، رومانی ، جام گیپوسکوا اسپانیا ، اوکراین، آمریکا و خیلی دیگر شرکت کردم و توانستم به رتبه ها و موفقیت های زیادی دست پیدا کنم؛ ربان ها و تقدیر نامه فیاپ، مدال های رنگی از فیاپ و PSA از جمله مقام هایی است که به دست آورده ام.

وقتی مقام و رتبه ای کسب میکردم حتما به پدرم اطلاع میدادم و پدرم هم به گرمی استقبال میکرد و آنها را یادداشت میکرد.

این یک عکس از لیستی هست که پدر برایم یادداشت کرده است.

کسب مدال و جوایز فقط یک روی سکه هستند. در واقع روی دیگر سکه که خیلی هم به نظرم مهمتر هست این است که عکس برای خود عکاس خوشایند و لذت بخش باشد حتی اگر در بین صد عکس فقط یک عکس برایش خوشایند باشد.

عکاس مورد علاقه ات کیست ؟

دان مکالین ، جیمز نچ‌وی

توی عکاسی پرتره دیدن عکسهای دیمیتراگیف خیلی روی من تاثیر گذاشت.

 

توصیه ای برای عکاسانی که به سبک های عکاسی مستند و پرتره علاقه مند هستند داری ؟

یکی از مشکلاتی که الان هست این که عکاس ها خیلی کم کتاب میخوانند و اطلاعاتی کافی درباره مسائل گوناگون ندارند.

چه مسائل تاریخ هنر، چه اتفاقات جوامع گوناگون بشری که این خیلی به عکاسی آنها لطمه میزند. چون وقتی مطالعه کافی نداشته باشیم و خلقیات انسان ها را نشناسیم نمیتوانیم با آنها ارتباط برقرار کنیم و در نهایت عکس ما هم آنقدر گویا نخواهد بود که بتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند، مخصوصا در عکاسی پرتره و مستند.

من شخصا خیلی مطالعه میکنم حتی وقتی ۲۲ ساله بودم تاریخ تمدن ویلدورانت را کامل خواندم، مطالعه کتابهای ادبیات ،تاریخی، و با فلسفه کامل آشنا بودم، اما الان متاسفانه عکاس ها کمتر به مطالعه تمایل نشان میدهند.

صفحه اینستاگرام آقای مختاری


تماس با ما

تهران- میدان آرژانتین، خیابان بخارست، نبش خیابان دهم، پلا ۱۷- ط ۹

تلفن: ۰۹۳۷۸۲۲۵۰۵۱

ایمیل:[email protected]


خبرنامه